Uncategorized

Tactic in de Tour de France

Van onze TacTic ambassadeur Sjors Beukeboom.

 

Eind augustus stap ik in een teamauto om van Groningen naar Nice te reizen. Doel? De Tour de France.  Na de Ronde van Wallonië, heb ik een teamwagen meegekregen om – geheel volgens de protocollen van de bubbel – zelf naar de Tour de reizen. Ik besluit het in drie etappes te doen: Groningen – Luxemburg, Luxemburg – Lyon en Lyon – Nice, drie keer zes uur autorijden. In drieën omdat ik liever zes uur op de fiets zit dan in de auto.  

 

 

Sjors Beukeboom woont in Girona, het wielerwalhalla waar ook de fabriek van TacTic staat. Hij is Nederlands en werkt voor het WorldTour-team Israel Start-Up Nation. Sjors maakt video’s, doet de social media en is bij de wedstrijden. Onze ambassadeur is zelf ook actief op Instagram, waar hij beelden van achter de schermen van de koersen deelt: @Beukeb00m. 

 

 

Na een aantal voorbereidingsdagen verloopt de eerste etappe desastreus voor ons. Van de 78(!) valpartijen die dag (het had in weken niet meer geregend dus de wegen waren spiegelglad) zijn wij bij drie betrokken. Andre Greipel, Nils Politt en Ben Hermans vallen, en moeten alle drie voor CT-scans naar het ziekenhuis. De kwetsuren lijken mee te vallen, alleen kapotte fietskleding en materiaalmaar het is niet de start waar we op hoopten. 

 

Greipel had die Tour nog twee dromen: het eerste geel pakken en na 21 etappes winnen op de Champs-Elysees. Beiden mislukken. De sprinter, die maar liefst 156 keer won in zijn professionele carrière, heeft nog dagen, weken, naweeën van de kwetsuren die hij oploopt in de eerste etappe. Zijn wonden herstellen niet, hij krijgt een infectie, wordt ziek, herstelt, wordt weer ziek en kan in de achttiende etappe (nadat hij bijna alle zware klimetappes wonderbaarlijk genoeg overleeft) niet meer fietsen. Hij stapt af, einde Tour. 

 

Politt en Hermans hebben meer geluk in de Tour. Zij herstellen beter van de kwetsuren, wanen zich een paar dagen in de vroege vlucht, en mogen dromen van een Tourstunt. Uiteindelijk is Krists Neilands het dichtst bij een overwinning. Hij wordt in de vierde etappe op de slotklim als laatste vluchter teruggepakt, maar mag wel naar het podium. Hij wordt de meest strijdlustige renner van de dag. 

 

Met verbazing heb ik gekeken naar de renners in de laatste week van de Tour. Zelden heb ik zoveel renners zo enorm zien afzien. Lijdend kwamen ze boven op de Col de la Loze, in etappe 17. Greipel stortte ter aarde na de aankomst, en onder meer Guy Niv kon nauwelijks meer trappen na de finish. Hun gezichten spraken boekdelen, hun ogen waren klein, hun benen vol vermoeidheid. Afgetrainde lichamen in strakke fietskleding met bijna geen vet meerEn toen moest de bizar zware achttiende etappe nog volgen. 

 

Toen we na drie weken koers in Parijs aankwamen, na zo’n slijtageslag als deze Tour, stond het kippenvel op mijn armen. Vergeleken met de koersen die ik voor de Tour had gedaan, was de Ronde van Frankrijk een bijzonder (zware) ervaring. Voor de renners moet het een ware helletocht zijn geweest, voor de stafleden evenzeer. 

 

Eigenlijk houdt het werk nooit op in de Tour. Met overgebleven werk ging ik elke avond naar bed, om de ochtend erna aan het ontbijt het werk te vervolgen. Een peulenschil waren mijn verplichting vergeleken met de soigneurs en mechaniekers, die gemiddeld maar vier tot zes uur slaap per nacht hadden. Maar goed, de Tour de France is niet voor niets de meest prestigieuze koers en een van de grootste sportevenementen ter wereld. C’est le Tour, zeiden we meerdere keren per dag tegen elkaar, om de moed erin te houden.