Sjors Beukeboom in zelfontworpen wielerkleding
Just Cycle Nieuws, Nieuws

’T kan verkeren ook in de wielersport

Ik herinner mij nog goed mijn allereerste KNWU-wedstrijd. Dat was de Ronde van Weesp bij de sportklasse/amateurs in 2017. Leuk, want mijn familie komt grotendeels uit Weesp en zij vonden het wel interessant om iemand met dezelfde achternaam naar voren te schreeuwen. Spannend, omdat ik geen idee had wat me te wachten stond.

Door: Sjors Beukeboom (@Beukeb00m).
Sjors is ambassadeur en model voor gepersonaliseerde wielerkleding van Tactic Benelux.

Tot die wielerwedstrijd in Weesp, had ik alleen ‘trainingskoersjes’ op verschillende wielerbanen kriskras door het land gereden. Regelmatig reed ik op Groningen mee om de knikkers. Ik won er eentje op de Nedereindse Berg eerder in 2017 en peddelde ’s winters vrolijk mee in Annen tijdens de beruchte winterkoersen. ‘Een echte wedstrijd is andere koek’, werd mij altijd gewaarschuwd.

Koersbasics

‘Houd je aan de koersbasics’, zeiden mijn ploeggenoten ook. Zoals voorin zitten, meespringen als het weinig moeite kost en niet te veel overnemen. Omdat ik zelf uit het noorden kom, kende ik weinig Amsterdamse en Noord-Hollandse criteriumkoningen. Mijn ploeggenoten noemden een aantal namen en rugnummers. Handig, want met Sportklasserenners in het peloton, die soms met zelfontworpen wielerkleding rijden, kon ik nog minder concurrenten herkennen.

Ik startte ver vooraan, weet ik nog, al enigszins afgekoeld na mijn warming-up omdat ik mij zo vroeg in het startvak meldde. Op de tweede rij, daat stond ik ongeveer. Achter mij waren zo’n negentig renners opgesteld en ik verwonderde mij hoe zo’n grote groep door de smalle Weespse straatjes zou kunnen gaan.

Ondanks de spanning, of misschien juist wel door de spanning ging ik om mij heen kijken. Iedereen zag er zo gesoigneerd uit. Stuurlint in dezelfde kleur als de – misschien wel zelf ontworpen – wielersokken. De stuurlinten hadden dezelfde kleuren als delen van de wielerkleding. Mijn ploeggenoten herkende ik dankzij hetzelfde tenue, bevonden zich ook voorin en knikten: ‘Succes’.

Stabiel voorin

Het startschot klonk en we raceten op de eerste bocht af, die ons in een smalle weg door het stadscentrum zou sturen. Ik manoeuvreerde mij verder naar voren, en reed zelf even op kop in ronde twee. Dat tot grote vreugde van mijn familie langs de kant, maar met name bij mijzelf. Tempoversnellingen volgden elkaar snel op en zo nu en dan ontstonden er kopgroepjes die keer op keer door anderen werden dichtgereden.

Ploeggenoten zag ik niet meer gedurende die wedstrijd, daar in het stadscentrum van Weesp. Ze waren er wel, maar ik had oogkleppen op en merkte niet wat er om mij heen gebeurde. Halverwege de koers zat ik er nog steeds goed bij. Ik reed stabiel voorin mee en kende het rondje inmiddels op mijn duimpje.

Het viel mij niet tegen, totdat ik merkte dat ik langzaam meer en meer moeite kreeg om mee te kunnen. Het was niet een doorsnee inzinking, een hongerklopje of een gevalletje te weinig gedronken. Het was iets ernstigers, iets veel bedreigender. Iets dat niet mogelijk was om zomaar tijdens de koers even op te lossen.

DNF’je

Dit was een serieus mechanisch probleem en net voor het ingaan van de finale van de koers weet ik het: gebroken spaak, een verbogen wiel dat constant aanloopt. Kansloos rijd ik mijn fiets naar de kant van de weg, net voor mijn familie dat geschrokken mijn kant op komt rennen.

Een paar renners dichten het gaatje dat ik liet. Een paar. ‘Een paar’, denk ik, en ik kijk eens achterom. Niets meer. Blijkt dat ik in de kopgroep van twaalf renners zat die dag. Zat, want ik ben uit koers.

Reservewiel? Daar had ik bij mijn allereerste serieuze koers niet aan gedacht. Verbijsterd meld ik mij af bij de jury, en fiets ik een paar honderd meter naar mijn oma’s huis.

Enerzijds was ik zwaar teleurgesteld dat mijn eerste koers een DNF’je betekende. Anderzijds had ik mijzelf verbaasd door zo lang voorin mee te kunnen. Het bood perspectief, zij het dat mijn wiel wel eerst gemaakt moest worden.

En de moraal van dit verhaal? Niet alles is te beïnvloeden in het leven. Je kan top zijn getraind, de mooiste wielerkleding hebben, maar ook je materiaal moet in orde zijn en blijven. Belangrijk is wel te blijven leren en vol te houden. Heb je ook een mooie anekdote over jouw wedstrijd stuur die dan op naar Sjors (s.beukeboom@tacticbenelux.com) Het mooiste verhaal publiceer ik en de winnaar ontvangt een leuke attentie.

Foto’s: Jan Schuil en Weespernieuws.

Related Posts