Uncategorized

Hoe een gemiste afslag de heerlijke fietstocht in een helle-avontuur veranderde

Jeroen Slagter kuste op een koude februari dag zijn vrouw en zei: ‘Rond het middaguur ben ik wel terug’. Dat liep net even anders.

Ongeveer een jaar geleden zocht Jeroen Slagter een toertocht op de website van de NTFU. In de buurt van zijn woonplaats waren er dat weekend geen, maar hij zag wel eentje in Friesland. “Ik koos voor de honderd kilometer, met start en finish op de ijsbaan in Leeuwarden.”

Het bleek, tegen zijn weten in, om de Elfstedentocht te gaan. In de regen. En het werd van kwaad tot erger: Slagter miste de afslag voor de honderd kilometer en kwam na ruim zeven moordende regenuren aan, terug bij de ijsbaan.

Het bleek de Elfstedentocht

“Om vijf uur ging de wekker”, vertelt Slagter over die zware, maar schitterende dag op de fiets. “Ik kuste mijn vrouw en zei dat ik rond het middaguur wel weer terug zou zijn…”

Om kwart over zes komt Slagter in het pikdonkere Leeuwarden aan. In zijn rugtas heeft hij de zelfontworpen wielerkleding van Tactic Benelux, in zijn linkerhand zijn wielerschoenen en overschoenen. “Ik liep de schaatshal in, kreeg een stuurbord en stempelkaart. Toen realiseerde ik dat ik meedeed aan de Elfstedentocht.”

Half zeven. Slagter zet zijn lampjes aan en ritst nog een keer goed zijn zelfontworpen Hard-Day jacket dicht. “Ik had al snel een mooi groepje gevonden. Belangrijk, wist ik, wat de eerste zestig kilometer hadden we wind tegen.”

Gemiste afslag

“Bij Stavoren kwam de zon schitterend op”, vertelt Slagter. “Dat was het meest zuidelijke punt van de route. Terwijl mijn groepje en ik langzaam in noordelijke richting keerden zag ik echter dat er grote, donkere stapelwolken zich opstapelden…”

Al gauw begint het te miezeren. Zorgen maakt Slagter niet. “Ik was toch van plan de 100 kilometer te doen en ik was al over de helft. Ik verwachtte dat het keerpunt voor de honderd snel zou volgen.”

Na een stempelpost sluit Slagter weer bij zijn makkers aan en vervolgt zijn weg. Het is inmiddels gestopt met zachtjes regenen. Sterker nog, zijn voeten zijn al behoorlijk nat. Een paar kilometer verder vraagt hij eens aan een van zijn lotgenoten of hij wist wanneer de splitsing voor de honderd zou volgen. Hij krijgt een antwoord in het Fries: “och jonge, wy binne lang fuort. Wy binne al goed op wei nei Dokkum.”

Veel verstaat Slagter er niet van, maar een ding begrijpt hij wel: Hij heeft de splitsing gemist.

‘Dan maar 200’

Ondanks dat de weersomstandigheden allesbehalve ideaal waren voor een tocht van 200 kilometer, besloot Slagter door te gaan. “Omdraaien? Welnee, ik had de juiste wielerkleding, handschoenen en overschoenen.”

“En eigenlijk was er ook geen weg terug meer. Nou ja, die was er wel: dezelfde route, van Dokkum naar Leeuwarden.” Praktisch even lang als de tocht voltooien, dus.

Nat is hij wel, koud niet. Wind mee maakt het leven een stuk aangenamer. Ook als het zonnetje een beetje door de wolken prikt blijft hij perfect op temperatuur: het voordeel van het Tactic Hard Day-jacket.

Compleet onverwacht

Slagter heeft geluk met zijn goede benen die dag, en dat hij het juiste fietsgroepje gevonden heeft. “Zo volbracht ik compleet onverwacht mijn eerste Elfstedentocht. Bij de finish kreeg ik zelfs een officiële huldiging, inclusief het bekende Elfstedenkruisje.”

Uiteindelijk heeft de Assenaar bijna 210 kilometer op de teller. “Toen ik bij mijn auto terugkwam heb ik gelijk alle eigen-ontwerp wielerkleding uitgetrokken en een droog trainingspak aangedaan. Met de stoelverwarming en kachel standje maximaal ben ik naar huis gereden.”

Daar ziet hij opnieuw zijn vrouw, die hij in de vroege ochtenduren nog beloofd had om voor het middaguur thuis te zijn. “Je bent gek”, krijgt Slagter te horen. “Maar ze was ook trots toen ze het Elfstedenkruisje zag.”

“Het was een dag om nooit te vergeten, maar de volgende keer kan ik beter custom triatlonkleding aandoen!”